آفتابا بس که پیدایی نمیدانم کجایی سید مهدی میرداماد + متن شعر

متن شعر

آفتابا بس که پیدایی نمیدانم کجایی

دور از مایی و با مایی نمیدانم کجایی

هر طرف رو آورم روی دل آرای تو بینم

جلوه گر از بس به هر جایی نمیدانم کجایی

جمع ها سوزند گِرد شمع رخسار تو و تو

در میان جمع تنهایی نمیدانم کجایی

گاه چون یونس به بحری گه چو عیسی در سپهری

گاه چون موسی به سینائی نمی‌دانم کجایی

گاه دلها را بکوی خویش از هر سو کشانی

گاه خود پنهان به دلهائی نمی‌دانم کجایی

در جهان جویم رخت یا از جنان گیرم سراغت

در دو عالم عالم آرائی نمی‌دانم کجایی

هر کجا می‌خوانمت بر گوش جان آید جوابم

پیش من با من هم آوائی نمی‌دانم کجایی

شهر را گردم به شوقت کو به کو منزل به منزل

یا به دشت و کوه و صحرایی نمی‌دانم کجائی

کعبه ای یا کربلا یا در نجف یا کاظمینی

یا کنار قبر زهرایی نمی‌دانم کجایی

عبد را هجران مولا تلخ تر از زهر باشد

من تو را عبدم تو مولایی نمی‌دانم کجایی

زخم قرآن را شفا بخشی به تیغ انتقامت

درد عترت را مداوایی نمی‌دانم کجایی

مانده بر لب های اصغر همچنان نقش تبسم

تا برای انتقام آیی نمی‌دانم کجایی

میثم از خون جگر دائم به یادت دیده شوید

تا بر او هم چهره بگشایی نمی‌دانم کجایی

شعر: استاد سازگار

.

سید مهدی میرداماد
برای مشاهده جدیدترین اشعار
به صفحه اصلی سایت مراجعه کنید

Telegram | Eitaa | Bale | Rubika
مهجه در فضای مجازی؛ به ما بپیوندید