افتاده عرش بر خاک قد فلک کمان است شعر روضه شهادت امام جواد

متن شعر

افتاده عرش بر خاک قد فلک کمان است

مهمان به شادمانی از داغ میزبان است

خورشید زاده امشب از زهر نیمه جان است

از اشکهای نم نم کز گونه اش روان است

فهمیده شد که زهرا در عرش نوحه خوان است

کِل میکشند شاید دامادی جوان است

داغ است روی داغش این سینه کوه درد است

تب کرده است اما این آه سردِ سرد است

بر خاک حجره ی درد با مرگ در نبرد است

از زهر خانمان سوز رنگ جواد زرد است

یعنی بهار آقا در ساحت خزان است

کِل میکشند شاید دامادی جوان است

روز غروب نور شمس الشموسی اوست

انگار نیت خاک بر دستبوسی اوست

تنها میان حجره بزم خصوصی اوست

کف میزنند انگار روز عروسی اوست

یاری ز پا فتاده در جمع دشمنان است

کِل میکشند شاید دامادی جوان است

از غصه ی پر او سیمرغ پر بریزد

هی اشکهای زهرا از چشم تر بریزد

آب خنک روی خاک در پشت در بریزد

از ناله ناله هایش سوز جگر بریزد

شاید شرار آهی در خنده ها نهان است

کِل میکشند شاید دامادی جوان است

از داغ شاه بغداد ماتم عراق دارد

او میل جان سپردن در این اتاق دارد

مردی جوان به رفتن هی اشتیاق دارد

این خنده های ممتد بوی فراق دارد

آن سو زنی به خنده بر طبل جنگ میزد

از لای روزن در بر شیشه سنگ میزد

این سو امام فریاد هی بیدرنگ میزد

با پنجه های زخمی بر خاک چنگ میزد

القصه احترام از بیت الحرام بردند

هی کعبه را کشیدند مثل عوام بردند

او جان سپرد و او را تا پشت بام بردند

او را کنیزهایش بی احترام بردند

.

شهادت امام جواد
متن شعر روضه
مرجع جامع و گنجینه ای ارزشمند
از متن مداحی در فضای مجازی
برای مشاهده جدیدترین آثار
به صفحه‌ی اصلی مراجعه کنید
Mohjat.Net
.