وقت است که بنشینی و گیسو بگشایی هوشنگ ابتهاج (سایه) + متن شعر

متن شعر

وقت است که بنشینی و گیسو بگشایی

تا با تو بگویم غم شبهای جدایی

بزم تو مرا میطلبد آمدم ای جان

من عودم و از سوختنم نیست رهایی

تا در قفس بال و پر خویش اسیر است

بیگانه ی پرواز بود مرغ هوایی

با شوق سرانگشت تو لبریز نواهاست

تا خود به کنارت چه کند چنگ نوایی

عمریست که ما منتظر باد صباییم

تا بو که چه پیغام دهد باد صبایی

ای وای بر آن گوش که بس نغمه ی این نای

بشنید و نشد آگه از اندیشه ی نایی

افسوس بر ان چشم که با پرتو صد شمع

در آینه ات دید و ندانست کجایی

آواز بلندی تو و کس نشنودت باز

بیرونی از این پرده ی تنگ شنوایی

در آینه بندان پریخانه ی چشمم

بنشین که به مهمانی دیدار خودآیی

بینی که دری از تو به روی تو گشایند

هر در که بر این خانه ی آیینه گشایی

چون سایه مرا تنگ در آغوش گرفته است

خوش باد مرا صحبت این یار سرایی

شعر: هوشنگ ابتهاج (سایه)

.

مرجع جامع و گنجینه ای ارزشمند
از متن شعر در فضای مجازی
برای مشاهده جدیدترین آثار
به صفحه‌ی اصلی مراجعه کنید
Mohjat.Net
.