عبا به روی سر خود کشید و هی افتاد – شعر روضه شهادت امام رضا

عبا به روی سر خود کشید و هی افتاد

همین که زهر جگر را درید و هی افتاد

سر مبارک و چشمان تار و سنگ مسیر

میان راه زمین را ندید و هی افتاد

چه کرد با جگرش زهر مادرش میدید

چگونه تا در حجره رسید و هی افتاد

گرفته بود اباصلت از بغل هایش

نشست و پا شد و آهی کشید و هی افتاد

برای زهر نه در کوچه یاد مادر بود

صدای ناله ی زهرا شنید و هی افتاد

گذاشت دست به در میخ شعله ور را دید

گذاشت دست به پهلو خمید و هی افتاد

رضا نبود حسن بود و پاره های جگر

به خاک خون ز لبانش چکید و هی افتاد

به یاد روضه ی یابن الشبیب و یاد سر و

لباس کهنه و آنکه برید و هی افتاد

ز خیمه تا به بلندی ز تل سوی گودال

چقدر عمه ی ما هی دوید و هی افتاد

نکرد رحم حرامی به طفل بی بابا

که پا برهنه دوید و برید و هی افتاد

به من دهید که سر را برایتان ببرم

شما که هی نوک نیزه زدید و هی افتاد

.

متن شعر روضه
شهادت امام رضا
مرجع جامع و گنجینه ای ارزشمند
از متن مداحی در فضای مجازی
Eitaa Bale Rubika Telegram

.