آسمان بود و زمین تشنه بارانش بود – شعر روضه رحلت پیامبر

آسمان بود و زمین تشنه بارانش بود

قدر هجده نفسش فاطمه مهمانش بود

به همه دست خداوند شرافت دادش

شصت و سه سال به این خاک امانت دادش

او شرافت به رسالت به نبوت میداد

او شرافت به تمامی عبادت میداد

هر کجا بود بلا سینه ی او طالب بود

خیمه اش گوشه ای از شعب ابیطالب بود

جز خدا غیر علی دید که همسایه نداشت

مرتضی سایه ی او بود اگر سایه نداشت

آسمان فتنه زمین فتنه ولی میخوابید

چه غمی داشت به جایش چو علی می خوابید

شصت و سه سال فقط برکت از او میبارید

هر کجا بود فقط رحمت از او میبارید

جای هر زخم که میخورد تبسم میکرد

رحمتش را همه جا قسمت مردم میکرد

چهره اش وقت تبسم ملکوت محض است

تا که او هست علی نیز سکوت محض است

گر چه دنیا متوسل به عبایش میشد

دل او شاد فقط با نوه هایش میشد

عشق این بود در آغوش حسن را گیرد

عشق این بود سر دوش حسن را گیرد

تا به مسجد برود نور در آغوشش بود

عشق میکرد حسینش که روی دوشش بود

پشت او با حسنین انس گل افشانی داشت

موقع بازی شان سجده ی طولانی داشت

سر او بر روی دامان علی بود فقط

مرکب بازی طفلان علی بود فقط

سال ها برکت باران مدینه او بود

مرکب بازی طفلان مدینه او بود

روضه ها را همه میدید ولی لب میبست

دور از فاطمه میگفت علی لب میبست

آنقدر فتنه و غم دید که از پا افتاد

بسترش را علی انداخت و زهرا افتاد

تب و لرزی به بدن داشت خدا میداند

با علی حرف کفن داشت خدا میداند

غش که میکرد علی بر جگر خود میزد

او نفس میزد و زهرا به سر خود میزد

لحظه ی رفتن او بود ولی غمگین بود

پیروهن هم به روی سینه ی او سنگین بود

عاقبت بر جگر فاطمه آتش افتاد

حسن افتاد بر آن سینه حسینش افتاد

پیروهن هم به روی سینه ی او سنگین بود

محتضر بود ولی بودنشان تسکین بود

خواست برداردشان گفت که زهرا جان نه

صبر کن صبر من و دوری این طفلان نه

آه امروز بر این سینه حسین است ولی

وای از آن روز که تشنه است ولی باران نه

وای از آن روز که بر سینه ی او می آید

نانجیبی که حیا دارد از آن عطشان نه

زینبت هست ولی ناله ی او کاری نیست

که رهایش بکن ای شمر ولی عریان نه

میبرد تیغ ولی زیر گلو را هرگز

میبرد تیغ ولی کند شود آسان نه

.

متن شعر روضه
رحلت پیامبر
مرجع جامع و گنجینه ای ارزشمند
از متن مداحی در فضای مجازی
ایتا | بله | روبیکا | تلگرام