کربلایی وحید شکری

روضه میگیره توی مدینه صدا صدای گریه ی ام البنینه شبای جمعه خونه ی زینب شنبه ها روضه خونه ی ام البنینه…

من غلام علی ام همون علی که تو نبرد با دو شمشیر و دو نیزه دل لشکر میزد دست حیدر توی دستای…

نوای غریبی رو لبهامه امشب که یارم فقط اشک چشمامه امشب یه جورایی دنیام به آخر رسیده که شام غریبون زهرامه امشبی…

منصوره و راضیه و مرضیه و زهرا معصومه و نوریه و صدیقه ی کبری حنانه و هانیه و ریحانه و کوثر انسیه…

کاش منم اهل عراق بودم یه ذره بیشتر با شما ایاق [عیاق] بودم یه خونه پشت حرم داشتم با هر اذون پامو…

زخم دلم بهتر نمیشه این حیدر اون حیدر نمیشه زخم سرم هرچی که باشه باز زخمِ میخ در نمیشه زخم پهلوی زن…

این زندگی میشه دو بخش اینو قبول دارن همه علیِ قبل از فاطمه علیِ بعد از فاطمه تو جای همه پشت در…

همه میگن ام بنینم اما حالا که من دیگه پسر ندارم دست علمدار منو بریدن فکر نکنید که من خبر ندارم خبر…