محمد حسین پویانفر

طعنه خلق مرا سخت اذیت کرده بارها آینه از سنگ شکایت کرده به گدایی که در این کوچه محبت نچشید چه کسی…

هرچند بدم گناه کارم هرچند که توشه ای ندارم هرچند که خالی است دستم هر قول که داده ام شکستم هرچند که…

مرا که گدای تو بودم زمانی ز چشمانت انداخت این بد دهانی تو بودی ولی بنده خویش بودم تو را خواندم اما…

اگر این بار گنه روز حسابم باشد عافیت داشتنم نیز به خوابم باشد من‌ اگر هیچ ندارم دل سوزان دارم همه ثروتم…

بار کج آورده ام بار مرا فوری بخر بنده بی آبرویت را همینطوری بخر فرصتم تا که بفهمم دوستم داری گذشت هم…

عزیزم فقط با تو سر می کنم من از این و از آن حذر می کنم تو که احتیاجی نداری به من…

به عالمی باید که عشقمو نشون بدم جوونیمو یه روزی پای این جنون بدم نفس نفس انقدر میگم حسین تا جون بدم…

مادرم نیست تکیه گاه محکمی دور و برم نیست سایمو دیدن علی اکبرم نیست سایه عباس بالای سرم نیست حرم افتاد دستی…