محمد حسین پویانفر

تمام دلخوشی زندگی من این است که وقت مرگ می آیی و مرگ شیرین است مگر نگفتی علی جان فَمَن یَمُت یَرَنی…

چقدر اشک بریزم ز جدایی آقا من دلم تنگ شده تنگ کجایی آقا همه دارند به تنهایی من میخندند به همه گفته…

با سعادته هرکسی زیر سایته لطف تو بی نهایته وقتی که دارمت تو رو خیالم آقا راحته سایه رو سرمه همه باورمه…

باز غم کوچه روضه نفسگیر شد اینجا همونجاست که امام حسن پیر شد کوچه شده تیره و تار ببخشن سادات پر شده…

مینویسم به چشم تر مادر مینویسم به روی در مادر با همین پاره جگر مادر سوختم از سکوت اگر مادر مینویسم مرا…

تو با همه فرق داری کی این همه مشتری داره توی عالم تو با همه فرق داری کی خوب و بد رو…

به پشت دره خانه ات آمدم مادر به اذن حسین و حسن در زدم مادر بگیرم دوباره پره چادرت را بمیرم برای…

چادر نمازت سایه روی سرمه عمریه که باورمه ارثیه مادرمه و دلخوشی خواهرمه چادر نمازت روشنی عرش خداست علت هر دفع بلاست…